Hindi Kailanman Tumingin ang Guro sa Upuang Iyon

窓際いちばん　後ろの席 君はいつでも　静かに笑う 名前を呼ぶとき　プリント渡すとき 先生だけが　そっちを見ない 手を挙げたって　気づかないふり 目が合いそうなら　黒板を見る ねえ　どうして あの席だけを避けてるの 放課後　職員室の前 聞こえた声に　足が止まる 「あの子を見ると 思い出すんだ」 先生は　あの席を見ない そこに何が　残ってるの 君が笑うほど　増えていく 言えない秘密の影 三年前の　同じ教室 同じ場所にいた誰か 見ないふりをしてるのは いったい誰？ 古いアルバム　途中のページ 君によく似た　ひとりの少女 学期の途中で　名前が消えた 理由の欄には　何もなかった 写真を見せたら 君はつぶやく 「それ　私のお姉ちゃん」 そして小さく 「何もしてないのに」 先生の後悔 君の沈黙 でも録音に残った声 「私を疑ったのは 先生じゃない」 先生は　あの席を見ない 過去を怖がっているだけ 本当に隠している人は 今もどこかで笑ってる 誰が嘘を　最初についた 誰が噂を　広げたの 見ないふりをしてるのは いったい誰？ 翌朝　机の中 折られた紙が 一枚だけ 「三年前を これ以上 調べるな」 君と私 目を合わせた 先生が　あの席を見た 今日初めて　君を見た 教室中が静かになって 時計の音だけ響いてる 忘れたふりじゃ　終われない 消した名前も　戻せない それでも真実を 見つけるまでは 目をそらさない そして君が 後ろを見た 誰かの椅子が 静かに鳴った 振り向いたけど 誰もいない

Sa pinakahuling upuan sa tabi ng bintana Palagi kang tahimik na nakangiti Kapag tinatawag ang pangalan mo, kapag inaabot ang papel Guro lang ang hindi tumitingin sa banda mo Kahit magtaas ka ng kamay, kunwari'y hindi napapansin Kapag muntik nang magtama ang mga mata, sa pisara siya tumitingin Hoy, bakit Ang upuang iyon lang ang iniiwasan mo Pagkatapos ng klase, sa tapat ng silid ng mga guro Napahinto ako sa boses na narinig ko “Kapag nakikita ko ang batang iyon Naaalala ko...” Hindi tumitingin ang guro sa upuang iyon Ano ang naiwan doon? Habang lalo kang ngumingiti, lalo pang dumarami Ang anino ng lihim na di masabi Tatlong taon na ang nakalipas, sa parehong silid-aralan May isang taong nasa parehong lugar Sino ba talaga ang nagkukunwaring hindi nakakakita? Lumang album, pahinang nasa gitna Isang dalagitang kamukhang-kamukha mo Nawala ang pangalan niya sa kalagitnaan ng semestre Sa talaan ng dahilan, walang nakasulat Nang ipakita ko ang litrato Bumulong ka “Ate ko ’yan” At marahan mong sinabi “Wala naman akong ginawa” Pagsisisi ng guro Ang pananahimik mo Pero may boses na naiwan sa recording “Ang naghinala sa akin ay hindi ang guro” Hindi tumitingin ang guro sa upuang iyon Takot lang siya sa nakaraan Ang taong tunay na nagtatago ay tumatawa pa rin sa kung saan Sino ang unang nagsinungaling Sino ang nagkalat ng tsismis Sino ba talaga ang nagkukunwaring hindi nakakakita? Kinaumagahan, sa loob ng mesa Isang tuping papel Isa lamang “Ang nangyari tatlong taon na ang nakalipas huwag mo nang imbestigahan pa” Ikaw at ako nagkatitigan Tumingin ang guro sa upuang iyon Ngayon, sa unang pagkakataon, tumingin siya sa iyo Tumahimik ang buong silid-aralan Tanging tunog ng orasan ang umalingawngaw Hindi matatapos sa pagkukunwaring nakalimot Hindi na maibabalik ang pangalang binura Gayunman, ang katotohanan hanggang matagpuan natin Hindi ako mag-iwas ng tingin At ikaw lumingon sa likod Upuan ng kung sino marahang umingit Paglingon ko Walang tao roon